Syn skonfigurował nam tablet do kuchni, żebym oglądała przepisy, i zalogował go na koncie męża.
We wtorek, przy pierogach, na ekranie wyskoczyła wiadomość od "Wulkanizacja Zbyszek": "Zostawiłeś u mnie szalik. Wyprałam, oddam w czwartek". Szalik zrobiłam mu na drutach na sześćdziesiątkę.
Lepiłam akurat trzecią stolnicę ruskich, kiedy tablet oparty o słoik z mąką brzęknął i rozjaśnił się sam z siebie. Miałam ręce w cieście po nadgarstki, więc tylko się nachyliłam. Na tle przepisu na drożdżówkę wisiał szary dymek:
"Wulkanizacja Zbyszek: Zostawiłeś u mnie szalik. Wyprałam, oddam w czwartek."
Przeczytałam raz. Potem drugi, bo coś mi zgrzytnęło, zanim jeszcze zrozumiałam co. Wyprałam. Nie "wyprałem". Wyprałam.
Szalik zrobiłam Grzegorzowi na drutach na sześćdziesiąte urodziny. Granatowy, z rdzawym paskiem przy frędzlach, bo kiedyś wspomniał, że taki nosił kierownik pociągu, z którym jeździł w latach osiemdziesiątych. Dziergałam go po nocach przez cały październik, żeby nie zobaczył. W niedzielę wyszedł w nim "do Mietka na garaże". Wrócił bez. Powiedział, że chyba został w aucie.
Tablet to był pomysł Piotra. Przyjechał na Wielkanoc z Pabianic z pudełkiem pod pachą.
- Mamo, koniec z wycinkami z gazet. Będziesz miała przepisy na ekranie, z filmikami.
Ustawił stojak, poklikał, a potem zapytał tatę o hasło do konta, "żeby się wszystko połączyło", bo ja swojego nie mam i mieć nie chciałam. Grzegorz podyktował mu je z kanapy, nie odrywając oczu od meczu.
Nie zastanawiałam się wtedy, co znaczy "połączyło".
Zbyszek od opon miał budkę za naszym blokiem na Retkini prawie trzydzieści lat. Dwa lata temu zamknął, bo wysiadły mu kolana i syn zabrał go do siebie pod Zgierz. Sama zaniosłam mu na pożegnanie pół blachy sernika. Nikt już nie potrzebował numeru do Zbyszka.
Grzegorz wrócił wieczorem z działki, zjadł kilkanaście pierogów i pochwalił, że cebulka dobrze przysmażona. Siedziałam naprzeciwko i patrzyłam, jak je. Trzydzieści sześć lat patrzyłam, jak je. Pierwszy raz nie wiedziałam, kto siedzi przy moim stole.
W środę rano, zanim pojechałam do pracy, zeszłam na parking z zapasowymi kluczami. Bagażnik, schowek, kieszenie w drzwiach, pod siedzeniami. Skrobaczka do szyb, paragon z Biedronki, pół paczki gum. Szalika nie było.
W szkółce przy Konstantynowskiej kwiecień to najgorszy miesiąc. Rozsady, przesadzanie, klienci od siódmej rano. Dwadzieścia lat lubiłam ten zapach mokrej ziemi. Tamtego dnia przepikowałam chyba trzysta pelargonii i nie pamiętam ani jednej.
- Danka, co ty taka biała? - zaczepiła mnie Halinka przy szklarni. - Ciśnienie?
- Pięćdziesiąt dziewięć lat, Halinko - odpowiedziałam. - W tym wieku każdy ma coś z ciśnieniem.
Wieczorem, kiedy Grzegorz zasnął przed telewizorem, wzięłam tablet do łazienki i zamknęłam się na zasuwkę jak nastolatka. Znalazłam tę rozmowę. Ciągnęła się od listopada. Żadnych wyznań. Gorzej. "Dojechałeś?". "Dziękuję za dziś". "Kupiłam ten twój ser, co lubisz". "Uważaj, ślisko na Piotrkowskiej". Zwykłe, ciepłe, codzienne zdania. Takie, jakie ja kiedyś do niego pisałam.
Przepisałam numer na karteczkę. Nie zadzwoniłam. Bałam się, że ktoś odbierze. Jeszcze bardziej bałam się, że nikt nie odbierze i będę mogła dalej udawać.
W czwartek przy śniadaniu Grzegorz smarował chleb masłem.
- Dziś zmienię opony na letnie. Po świętach już pora.
- Do Zbyszka? - zapytałam.
Nóż zatrzymał mu się w połowie kromki. Na sekundę, nie dłużej.
- Zbyszek przecież zamknął. Jest taki nowy, na Karolewie.
- A, no tak. Zapomniałam.
Wyszedł przed dziesiątą. Odczekałam kwadrans i zeszłam do piwnicy. Letnie opony stały tam, gdzie postawił je w listopadzie - cztery, w czarnych workach, oparte o regał z przetworami. Stałam nad nimi długo. Nie da się zmienić opon na letnie, kiedy letnie opony stoją w piwnicy na Retkini.
Wrócił po trzech godzinach. W przedpokoju pocałował mnie w policzek, jak zawsze. Na szyi miał granatowy szalik z rdzawym paskiem. Pachniał lawendą. Ja od lat nie używam płynu do płukania, bo Grzegorza po nim swędzi skóra.
Odgrzałam pierogi i postawiłam przed nim talerz. Obok położyłam tablet z otwartą rozmową.
- Opony zmienione? - zapytałam.
Nic nie powiedział. Lodówka szumiała, za oknem ktoś trzepał dywan.
- Letnie stoją w piwnicy, Grzesiu. Byłam.
Patrzył w ekran tak długo, że pierogi zdążyły wystygnąć.
- Iwona - powiedział w końcu. - Iwona Sadowska. Chodziliśmy razem do technikum kolejowego.
Zjazd absolwentów był w październiku, czterdzieści pięć lat po maturze. Pamiętałam, że wrócił wtedy cichy, a ja myślałam, że po prostu zmęczony. Iwona od dwóch lat była wdową, mieszkała sama na Widzewie.
- Od kiedy?
- Od listopada. Od urodzin.
- Dlaczego od urodzin?
Potarł twarz obiema dłońmi.
- Bo wszyscy śpiewali mi "sto lat", a Piotrek mówił, że teraz to już tylko działka i wnuki. A ty mi dałaś ten szalik i powiedziałaś, żebym pilnował gardła, bo w moim wieku... - urwał. - Ja wiem, że z troski, Danka. Wiem. Ale poczułem się, jakby mnie ktoś opatulał na zimę. Na tę ostatnią. A ona mnie pamięta, jak miałem siedemnaście lat i skakałem z mostu do Neru.
To było najgorsze. Że go rozumiałam.
- To po co nosiłeś do niej mój szalik?
Spojrzał na mnie, jakby pytanie było głupie.
- Bo było zimno.
Zaśmiałam się. Nie wiem, skąd mi się to wzięło. Śmiałam się, aż musiałam usiąść.
- Kochasz ją? - zapytałam, kiedy przestałam.
- Nie wiem.
- To idź się dowiedz. Tylko nie stąd.
Spakował się wieczorem do sportowej torby. Nie pojechał do niej - pojechał do brata, Romka, na Bałuty. Rano zadzwonił Piotr, zdyszany, jakby biegł.
- Mamo, to przeze mnie. Włączyłem tę funkcję, żeby SMS-y taty szły na tablet, bo myślałem, że jak będziecie gotować, to tata zobaczy, kto dzwoni...
- Nie przez ciebie, synku - powiedziałam. - Przez niego.
Trzy tygodnie później, w niedzielę, Grzegorz stanął w drzwiach z doniczką pelargonii. Poznałam po etykiecie, że kupił je u nas w szkółce. Iwona to zakończyła. Powiedziała mu, że chciała kogoś na kawę w czwartki, a nie chłopa z torbą i skarpetkami do prania. Prosił, żebym go wpuściła. Mówił, że głupi był, że stary głupi, że już wie.
Wzięłam pelargonie, bo kwiatom nic nie zawiniły. Jego nie wpuściłam.
Nie dlatego, że nie potrafię wybaczyć. Może kiedyś potrafię. Ale przez pięć miesięcy on wiedział, a ja nie. Pięć miesięcy kupowała mu ser, który lubi, a ja lepiłam mu pierogi. I kiedy Iwona go odesłała, nie przyszedł do mnie, bo mnie wybrał. Przyszedł, bo nie miał dokąd. W maju złożyłam pozew. Pierwszą rozprawę w sądzie okręgowym mamy w czerwcu.
Szalik sprułam jeszcze tamtego czwartku, w nocy, przy kuchennym stole. Oczko po oczku, aż na blacie leżał kłębek pokręconej granatowej włóczki. Wyprałam ją w szarym mydle, żeby zeszła lawenda, i zrobiłam z niej czapkę. Dla siebie. Z rdzawym paskiem.
Piotr założył mi własne konto. Tablet dalej stoi w kuchni, oparty o słoik z mąką. Czasem wyskakuje na nim przypomnienie o wizycie u dentysty.
Moje.