Student z parteru od roku wnosi mi zakupy na czwarte piętro, "po drodze, pani Zdzisiu". Syn uznał, że "tacy się dobierają do mieszkań", i zamontował mi nad drzwiami kamerę, z aplikacją także w moim telefonie.

W październiku kamera nagrała Kacpra z zakupami dwadzieścia trzy razy. Syna raz, kiedy przyjechał po słoiki.

Telefon zabrzęczał na parapecie akurat wtedy, kiedy odcedzałam ziemniaki. "Wykryto ruch: drzwi wejściowe". Nie musiałam patrzeć. Znałam ten oddech na półpiętrze i dwa krótkie stuknięcia, zanim jeszcze zdążył sięgnąć do dzwonka.

- Po drodze, pani Zdzisiu - powiedział Kacper, kiedy otworzyłam, i postawił w przedpokoju dwie siatki. Mleko, woda, kapusta, pięć kilo ziemniaków.

- Kacperku, poczekaj, dam ci chociaż na...

- Pani da spokój - rzucił i już go nie było, tylko trampki dudniły po schodach.

Po drodze. On mieszka na parterze, ja na czwartym. Między jego drzwiami a moimi nie ma nic po drodze oprócz siedemdziesięciu dwóch schodów. Policzyłam je kiedyś, jeszcze jak nosiłam wszystko sama, z przystankiem na każdym półpiętrze. Kolana po trzydziestu latach stania na zmianie w zakładach dziewiarskich nie wybaczają.

Wróciłam do kuchni i spojrzałam na ekran. Chłopak w za dużej kurtce, siatki, w rogu godzina: wtorek, 17:42. Zapisane, na wieki wieków.

Kamerę zamontował mi Darek we wrześniu. Przyjechał z Pruszkowa z pudełkiem i wiertarką, wiercił nad framugą, a ja trzymałam mu drabinę i słuchałam.

- Mamo, ty nie wiesz, jacy teraz są ludzie. Tacy się dobierają do mieszkań. Najpierw siatki, potem herbatka, potem "pani podpisze, to tylko formalność".

- Kacper studiuje na Politechnice. Mieszka na dole z babcią.

- No właśnie. Z babcią.

Powiedział to takim tonem, że aż mi się zrobiło przykro za panią Lodzię, która od dwóch lat ledwo wychodzi przed blok i której Kacper wozi tę samą kapustę i te same ziemniaki co mnie.

Wiedziałam, skąd się to u Darka wzięło. Jego kolega, Sławek, dwa lata temu dowiedział się, że ojciec podpisał u notariusza umowę dożywocia z "takim miłym panem z parafii", który mu przez rok robił zakupy. Mieszkanie poszło. Darek był wtedy u Sławka z piwem, z bezsilnością, z tymi samymi zdaniami, które teraz mówił do mnie. Wieczorami czytał fora. Bał się. Tylko że strach z Pruszkowa wygląda inaczej niż z Retkini.

- Aplikację masz też w telefonie - pokazał mi na koniec. - Żebyś widziała, kto się kręci. I ja też będę widział.

Pierwszy telefon przyszedł już następnego wieczoru.

- Był dzisiaj?

- Był.

- I co?

- I nic. Przyniósł chleb.

- Wchodził do środka?

- Postawił siatki w przedpokoju, Darek.

W połowie października wydało się z kluczami. Zupełnie głupio, sama się wygadałam, że w lipcu, jak pojechałam do Ciechocinka, Kacper podlewał mi pelargonie.

- Dałaś mu klucze?! - Darek krzyknął tak, że odsunęłam telefon od ucha. - Mamo, przecież to dokładnie tak działa!

- Oddał w dniu mojego powrotu. A na stole zostawił świeży chleb i masło w lodówce, bo wiedział, że wracam wieczorem.

- No właśnie - powtórzył. I tym razem nie dodał nic więcej, bo chyba sam usłyszał, jak to brzmi.

Od tamtej rozmowy coś mi się w głowie przestawiło. Darek dzwonił i pytał: "był?", a ja chciałam mu odpowiadać dokładnie. Zaczęłam więc przeglądać te nagrania. Wieczorem, przy herbacie, z okularami na nosie, przewijałam dzień po dniu. I stawiałam kreski ołówkiem na kalendarzu z parafii, tym, co wisi przy lodówce.

Pod koniec miesiąca przy "Kacper" było dwadzieścia trzy kreski.

Przy "Darek" jedna. Osiemnasty października. Przyjechał po słoiki, bo Iwonka, jego żona, lubi moje leczo, a dzieci ogórki. Był czterdzieści minut. Nie zdjął kurtki. Zniósł skrzynkę na dół, ja zeszłam za nim z pustą siatką w ręku, bo jeszcze chciałam mu dać szarlotkę, ale już zamykał bagażnik. Pomachał zza szyby. Stałam pod klatką, aż samochód skręcił za pawilon.

I wtedy, przewijając te nagrania, zobaczyłam coś, czego zobaczyć nie chciałam. Siebie.

Trzy niedziele z rzędu, mniej więcej o pierwszej, otwieram drzwi. W lepszej bluzce. Wychylam się na schody, słucham. Zamykam. Po dwudziestu minutach znowu. W każdą z tych niedziel Darek mówił w sobotę przez telefon: "Może wpadnę jutro, zobaczymy".

Myślałam, że tego nikt nie widzi. Zapomniałam, że on też ma aplikację.

Pierwszego listopada przyjechał na Zarzew, na grób ojca. Potem przyszedł do mnie na obiad. Rosół, schabowy, kompot. Jadł w milczeniu, a telefon leżał obok talerza ekranem do blatu. Dopiero przy kawie go odwrócił.

- Przejrzałem cały październik - powiedział. - Dwadzieścia trzy razy, mamo.

- Wiem. Liczyłam. - Wstałam, zdjęłam kalendarz z magnesu i położyłam przed nim. - Ciebie raz.

Patrzył na te kreski długo. Postukał palcem w tę jedną, osamotnioną.

- Po słoiki - dodałam. Nie złośliwie. Po prostu tak było.

Myślałam, że się obruszy, że zacznie o warsztacie, o tym, że Iwonka pracuje na zmiany, że Pruszków to nie jest za rogiem. Nic takiego nie powiedział. Odchrząknął i zapytał cicho, nie patrząc na mnie:

- Mamo... Czemu ty w niedzielę o pierwszej otwierasz drzwi?

Nie odpowiedziałam od razu. Zakręciłam cukiernicę, odstawiłam ją na półkę, chociaż wcale nie musiałam.

- Bo mówiłeś "może wpadnę" - powiedziałam w końcu.

Zakrył twarz rękami. Mój duży syn, czterdzieści sześć lat, z siwymi skroniami jak ojciec. Siedział tak chwilę i mówił do swoich dłoni.

- Ja myślałem, że chodzi o mieszkanie. Że ktoś cię oszuka. A ja... - urwał. - Ja się chyba bałem, że ktoś obcy będzie ci bliższy niż ja. I dopiero na tych nagraniach zobaczyłem, że on nikogo nie zastępuje. Bo mnie tu po prostu nie było.

Nie pocieszałam go. Nalałam mu drugą kawę. Czasem to wystarczy.

Przed wyjazdem zszedł na parter. Nie wiem, o czym rozmawiał z Kacprem, nie pytałam. Wiem tylko, że był tam prawie godzinę i że pani Lodzia potem przez tydzień zaczepiała mnie pod blokiem, jaki to mam kulturalnego syna.

W sobotę, siódmego listopada, o jedenastej telefon znowu zabrzęczał na parapecie. "Wykryto ruch: drzwi wejściowe". Spojrzałam na ekran i musiałam usiąść.

Na schodach stał Darek z dwiema siatkami. Za nim, na półpiętrze, Kacper z workiem ziemniaków na ramieniu. Śmiali się z czegoś.

Otworzyłam, zanim zdążyli zadzwonić.

- Po drodze, mamo - powiedział mój syn i postawił siatki w przedpokoju.

Kamera wisi dalej. Darek chciał ją zdjąć, ale mu nie dałam. Powiedziałam, że skoro już jest, to niech nagrywa. Zobaczymy, kto wygra listopad.

Kreski stawiam dalej, tylko już nie po to, żeby kogokolwiek rozliczać. Na dziś przy "Kacper" jest jedenaście. Przy "Darek" cztery. I żadna z tych czterech nie jest po słoiki.

Siedemdziesiąt dwa schody. Okazuje się, że jak ktoś chce, to są po drodze każdemu.