Na czas szpitala dałam synowi klucze, żeby podlewał kwiaty. Po trzech tygodniach wróciłam o kulach: w mojej sypialni łóżko piętrowe dla wnuków i biurko z komputerem, a moje łóżko złożone na balkonie, pod folią. Synowa rozłożyła mi fotel w kuchni: "Mamo, tu masz bliżej do łazienki".
Na trzecie piętro wchodziłam dwadzieścia minut. Zdrowa noga w górę, kule, operowana noga - tak, jak mnie uczyła fizjoterapeutka na rehabilitacji. Taksówkarz niósł za mną torbę i co chwilę pytał, czy nie zadzwonić po kogoś. Dzwoniłam. Grzesiek nie odbierał, a miał po mnie przyjechać o czternastej. Wypisali mnie przed jedenastą.
Pod drzwiami usłyszałam strzały. Nie prawdziwe - komputerowe, takie pif-paf z głośnika. I śmiech dziecka.
- Babcia! - Kuba otworzył mi w skarpetkach, z padem w ręku. - Mamo, babcia przyszła!
Z kuchni wyszła Magda, wycierając ręce w ścierkę. Zbladła tak, że od razu wiedziałam, że coś jest nie tak, zanim jeszcze cokolwiek zobaczyłam.
- Mama... Grzesiek miał jechać o drugiej. Czemu mama nie dzwoniła?
- Dzwoniłam.
Weszłam do przedpokoju i spojrzałam w lewo, do sypialni. Drzwi były otwarte. Pod oknem, tam gdzie przez czterdzieści lat stało moje łóżko, najpierw nasze z Romanem, potem już tylko moje, stało łóżko piętrowe z drabinką. Na górze kołdra w samochody. Przy ścianie, gdzie miałam toaletkę po mamie, biurko i komputer z dwoma ekranami. Toaletki nie było.
- Gdzie jest moje łóżko? - zapytałam. Głos miałam spokojny. Sama się zdziwiłam.
Magda spojrzała na balkon. Przez szybę zobaczyłam niebieską folię, przywiązaną sznurkiem do barierki. Pod nią coś prostokątnego. Rama. Materac oparty bokiem. Moja pościel pewnie gdzieś w szafie, a może w worku.
- To tylko na chwilę, mamo - Magda mówiła szybko, jakby się bała, że jej przerwę. - Rozłożyłam mamie fotel w kuchni. Tu ma mama bliżej do łazienki, po operacji to wygodniej, sama mama zobaczy.
Fotel był wciśnięty między lodówkę a stół. Rozkładany, ten z dużego pokoju, w którym Roman oglądał mecze. Niski. Fizjoterapeutka powtarzała mi przez dwa tygodnie: żadnych niskich siedzeń, kolano nie wyżej niż biodro, łóżko wysokie. Miałam to wszystko na kartce wypisu, w teczce, którą trzymałam pod pachą.
Usiadłam na krześle przy stole. Na krześle, bo na fotel bym nie dała rady.
- Gdzie jest Grzesiek? - zapytałam.
- W pracy. Zaraz zadzwonię.
Kwiaty na parapecie w kuchni były podlane. To akurat zrobili.
Grzesiek przyjechał po godzinie, zdyszany, w kurtce roboczej. Stanął w drzwiach kuchni i przez chwilę nic nie mówił, tylko patrzył na mnie, na fotel, na Magdę. Ma czterdzieści jeden lat, a w tamtej chwili wyglądał jak wtedy, kiedy miał dziesięć i stłukł szybę u sąsiadów piłką.
- Mamo, to miało wyglądać inaczej - zaczął. - Właściciel sprzedaje mieszkanie. Dał nam wypowiedzenie, jak mama już miała termin na operację. Do końca miesiąca. Szukaliśmy, naprawdę. Wszystko albo drożej o połowę, albo pod Swarzędzem, a chłopaki mają szkołę na Ratajach.
- I nie mogłeś mi powiedzieć?
- Mama się bała tej operacji. Nie spała. Mam ci jeszcze dokładać? - Przetarł twarz. - Myślałem, że jak wrócisz, to już będzie po wszystkim i jakoś się ułoży. Że łatwiej będzie przełknąć coś, co już jest, niż o tym gadać.
I tu było najgorsze. Bo miał rację. Gdyby mnie zapytał trzy tygodnie temu, pewnie bym się zgodziła. Pewnie sama bym im oddała sypialnię i jeszcze przeprosiła, że mała. Trzydzieści lat byłam szefową zmiany w zakładach na Starołęce i całe życie układałam ludziom grafiki tak, żeby każdy miał swoje. Tylko nikt mnie nie zapytał.
Pierwszą noc przespałam na tym fotelu. Właściwie przeleżałam. Lodówka buczała co pół godziny, z dużego pokoju dochodziło chrapanie Grześka z rozkładanej kanapy, a ja leżałam bokiem, z poduszką między kolanami, i bałam się wstać do łazienki, bo z tej wysokości nie umiałam się podnieść bez skręcania biodra.
O trzeciej w końcu wstałam. Podpierając się o stół, o blat, o futrynę. Stanęłam przy drzwiach balkonowych i patrzyłam na tę niebieską folię. Wiatr nią szarpał. Pod spodem moje łóżko, w którym urodziłam się drugi raz po pogrzebie Romana, bo dopiero w nim nauczyłam się znowu spać.
Rano w kuchni była Magda. Robiła chłopakom kanapki do szkoły, a ja siedziałam z herbatą. Słyszałam, jak w przedpokoju rozmawia przez telefon z matką. Nie podsłuchiwałam, ściany w bloku mają swoje zdanie.
- Grzesiek mówi, że mama się przyzwyczai. No przecież gdzie my pójdziemy, mamo...
Kiedy wróciła do kuchni, położyłam na stole kartkę z wypisu. Palcem pokazałam jedno zdanie: "Łóżko podwyższone, unikać niskich siedzisk".
- Magda, ja wiem, że chciałaś dobrze - powiedziałam. - Ten fotel to nie jest złośliwość, ja to widzę. Ale ja się na nim nie podniosę. I ja się do niczego nie przyzwyczaję. Łóżko wraca dziś. Do sypialni.
Magda usiadła naprzeciwko. Długo nic nie mówiła. Potem się rozpłakała, cicho, żeby chłopaki nie słyszeli.
- Ja już nie wiedziałam, co robić - powiedziała. - Pracuję zdalnie, muszę mieć gdzie postawić komputer. Grzesiek mówił, że mama zrozumie. Że mama zawsze rozumie.
Zawsze rozumiem. To prawda. Tylko tym razem chciałam, żeby ktoś zrozumiał mnie.
Po południu łóżko wróciło. Grzesiek z sąsiadem z parteru wnieśli ramę, materac wywietrzyłam na słońcu. Piętrowe łóżko przenieśli do dużego pokoju, za kanapę. Ciasno, że ledwo przejść. Biurko zostało u mnie, w kącie - Magda pracuje przy nim do czwartej, potem je zamyka. Toaletka po mamie stała w piwnicy, owinięta kocem. Grzesiek przyniósł ją sam, bez proszenia.
Trzeciego dnia zeszłam na ławkę przed blokiem. Halina z czwartego, jak zawsze, wiedziała więcej niż ja.
- U Zośki dalej pusto - powiedziała. - Ci jej siostrzeńcy z Niemiec nie wiedzą, co z tym mieszkaniem zrobić. Sprzedać szkoda, a wynająć obcym się boją.
Zośkę znałam trzydzieści lat. Mieszkała w bloku obok, na parterze. Zmarła zimą.
Wieczorem zadzwoniłam do jej siostrzeńca. Rozmawialiśmy pół godziny. Pamiętał mnie, przychodziłam do Zośki na imieniny z sernikiem. Powiedziałam, że mój syn z rodziną szuka mieszkania, że ręczę za nich, że będą dbać jak o swoje. Zgodził się na czynsz niższy niż od obcych, byle ktoś był, płacił rachunki i pilnował.
Wprowadzili się w czerwcu, zaraz po zakończeniu roku szkolnego. Z mojego okna widać ich balkon. Magda posadziła tam pelargonie.
Chłopaki przychodzą do mnie po szkole na obiad. Kuba mówi, że u babci jest najlepsza pomidorowa, a Oskar śpi u mnie w soboty, na rozkładanym fotelu. Mówi, że to jego łóżko. Niech mu będzie. On ma osiem lat i kolana mu nie przeszkadzają.
Kwiaty podlewam sama. Ale klucze Grzesiek ma dalej. Tylko teraz wie, do czego.
